শ্বিলঙৰে মনালিছা লিংডো
তোমাৰ হাতৰ গীতাৰখনিত
হিলিবিলি মিউজিক বজাই যোৱাঁ ।
মনালিছা মনালিছা মানালিছা,
তোমাক স্ৰজিলে কোন লিওনাৰ্ডোই
কেনেকৈ হʼলাঁ তুমি ইমান ধুনীয়া ?
মনত আছেনে
দুয়ো গৰখীয়া
শ্বৰাতিৰ সুৰে সুৰে
কিন কিন বৰষুণে বৰষুণে ভিজা
শ্বিলং পিকত সেই দেওবাৰে পুৱা ।
মনালিছা তুমি আজি লাবানৰ কʼৰবাত
(আৰু) ৰাজধানী সলনিৰ পিছত আহি
হʼলোঁ এতিয়া দিছপুৰীয়া ।
ক্ৰিচেন্থিমাম যিমানে ৰঙা
(মোৰ) তোমাৰ সোঁৱৰণিও সিমানে ৰঙা
মনালিছা
নংপোলৈ
এবাৰ আহাঁনা ;
ময়ো যাম ছুটি পালে নংপোলৈ
মন দিম মন নিম
গীটাৰৰ সুৰে সুৰে
অদূৰ-মধুৰ কোনোবা ৰাতিপুৱা ।