সুৰ নগৰীৰ সুৰৰ কুমাৰে
সপোন সনা ৰামধেনুৰ ৰহণ হেৰুৱাই
মিঠা মৰমৰ মিনতি শুনি
চিতালৈ আগুৱায়, ৰহণ হেৰুৱায় ।
সৰা শেৱালিৰ শুকুলা বাটত
সুৰ ৰূপ এটি হয় ।
সুৰৰে কোমল পৰশে ৰূপৰ
আনে পৰাজয় ।
এদিন নিশা পছোৱা আহিল
ৰূপ নিলে উৰুৱাই
সুৰ সুৰ বুলি কতনা বিনালে
সুৰ যে কাষতে নাই ।
মৰণৰ বাবে চগাৰ মৰম
শিখাই সাবটি লয়,
নিশাৰ শেষত চগাৰ স্মৃতিত
শিখাও নুমাল হায় ।