এটোপি চকুলো মোৰ যে কেৱল
সেয়ে মোৰ তাজমহল
প্ৰণয়ৰে ভৰা, বেদনাৰে গঁথা
শান্ত চিৰ উজ্বল
বিৰহ নৈৰ পাৰতে
প্ৰেম শালিলে বুকুতে
গঢ়িলোঁ যতনে চকুপানী সানি
স্নিগ্ধ স্মৃতিৰ দেউল ।
বাদচাহৰ যে এজনীহে তাজ
মোৰ যে প্ৰিয়াত শত মমতাজ
আছিল যে তাই ফুল পাৰিজাত
হৃদয়ৰ শতদল ।
কবি যদি হয় চাহ-চাজাহান
ময়ো যে কবি দীন সু-মহান
শিলৰ কবিতা নহয় মোৰ দান
এটুপি লোহে কেৱল
সেয়ে মোৰ তাজমহল ।।