নিবিড় বনে যে মাতিছে যা
যা যা দূৰণিলৈ
হেৰোৱা সুবাসে মাতিছে যা
নিবিড় বনে যে মাতিছে যা
যা পখী দূৰণিলৈ
হেৰোৱা সুবাসে মাতিছে যা
সোণৰে সঁজাটি এৰি তই যা ।
যা নীলিম আকাশলৈ
সোণালী ৰ’দে যে মাতিছে যা
জোনৰে জোনাকে মাতছে যা
যা নীলিম আকাশলৈ ।
শ্যামল শোভাই সানিব ৰং
অৱসাদে কৰে ধূসৰ মন
মৰুত হেৰোৱা জীৱন নদীক
বনৰ জুৰিয়ে দিবহি গতি
জীৱন মায়াৰে প্ৰাণৰ সুৰভি
বনতে বিচাৰি
কঠিন শিকলি ছিঙি দি যা ।
দূৰৰ পাহাৰে দিব যে পণ
ভীৰুতাৰে কিয় ভাঙিবি মন
জীৱন মায়াৰে প্ৰাণৰ সুৰভি
মহুৱা বনতে
আকাশে বতাহে বিচাৰি যা ।।