নিমাতী কইনা অ’ নিমাতী কইনা
চকুত তোমাৰ হাঁহি
ওঁঠত মাথোন বাণী বিহীনা
তুমি বাণী বিহীনা ।
ফাগুন সমীৰে কেশ উৰুৱালে
চকুত জিলিক চৰে
মন তোমাৰ উৰে ক’ৰবালে ।
নিমুটেঙাৰ ফুলৰ বাচে
পৰাণ ওপচালে
চকু তোমাৰ সুদূৰ ধিয়াই নাচে
সুদূৰ ধিয়াই নাচে ।
শাওণত যেবে মেঘে গুৰু গুৰু কৰে
আবেগে হিয়া উঠলে
নীৰৱ ভাষা চকুৰে নিজৰি পৰে
চকুৰে নিজৰি পৰে ।
তোমাৰ চকুৰ নীৰৱ ভাষা
বেথাৰে উৱলি পৰা
তাতেই গঁথা মোৰ শত আশা
মোৰ শত আশা ।।