পাখিতেই পাখি লগাই উৰিবলে মন
দুৰু দুৰু কঁপিবনে তোমাৰ হিয়াখন
এথৰ দুথৰ মোৰ হেঁপাহৰ
মুঠি এমুঠি তোমাৰ আদৰৰ
তাতেই নাচি ৰ’ব দুই জোনাকী মন ।
কোন অমানিশা কোনোবা এন্ধাৰে
আগচিব খুজিলে মোক অজানিতে
তোমাৰে ভাৱনাৰ চাকিটি
চৌপাশে মোৰ জ্বলেহি
ইটো সিটো কৈ, বহুতো আশা
তোমাৰ সঁহাৰিতে, জিৰাব খোজা
তাতেই বাকি দিয়া এফেৰি মৰম ।
দেই পুৰি নিয়া মোৰো সীমনা
ৰৈ আছোঁ জানানে তোমাৰে ভৰসাত
নোৱাৰোঁ এখোজো দিবলে
অকলশৰে মই আগলে
আহোঁতে আহা সপোন এটি হৈ
যাওঁ বুলি গ’লে বুকু ভাঙে ঐ
নেলাগে নেলাগে বেলেগে মৰম ।।